چگونه خشم را كنترل كنیم؟(مدیریت خشم)

 

چگونه خشم را كنترل كنیم؟(مدیریت خشم)

پیش از یك سالگی انگیزه های ترس آور كودك را تحت تاثیر قرار می دهد در پی "ترس"خشم پدید می آید.بین ٢تا ٤سالگی خشم به نهایت شدت خود می رسد .لذا خشم مثل غم و شادی یك احساس كاملا طبیعی در انسان است و همه آدم ها در همه جای كره زمین دچار "خشم" می شوند ،اما همه به یك اندازه پرخاشگری نمی كنند .چون پرخاشگری یك "رفتار" است و ما "رفتار"را می آموزیم .رفتار "پرخاشگرانه "بر عكس احساس "خشم" قابل كم و زیاد و حذف و اضافه كردن است. در "واقع پیچش دست خودمونِ" اما نه به سادگی نیاز به  تمرین و "فكر "دارد!

انسان پیشین از ترس بقای جان خشمگین می شد.اما انسان  امروز هر بار كه "انتظارتش "بر آورده نشود "احساس خشم "می كند .امروزه یك روز كاملا عادی می تواند برای یك شهروند  عادی بارها "احساس خشم" ایجاد كند.اما احساس خشم لزوما "رفتار پرخاشگری"به همراه ندارد ،زیرا "اگر بخواهیم "می توانیم یاد بگیریم "پرخاشگری"را كنترل كنیم.

چگونه خشم را كنترل كنیم

 از طرف دیگر اگر ما  زیاد دچار احساس خشم می شویم  باید علتش را در انتظارات ،توقعات و نظام فكری اش پیدا كنیم.

برای مثال آدم های عصبانی  توقع دارند كه دیگران آنها  را به اهدافشان برسانند .در حالیكه با باید بپذیریم هیچ كس نیامده كه ما را به اهدافمان  برساند. مسؤ لیت اهداف ما صرفاً با خودمان است.وقتی خودمان را محق می دانیم حس میكنیم  وظیفه داریم كه دیگران را ادب كنیم . برای مثال اگر دیگران اصول راهنمایی و رانندگی را رعایت نكرد حالا ما  حق داریم  برای مجازات فرد خاطی "هر اصولی" را زیر پا بگذاریم.مثلا اگر یك نفر راستگرد خیابان  را می بندد .منطقاً مشكل این است كه راه بند آورده و وقت ما را تلف كرده .اما ما خود را محق می دانیم برویم كنارش بــوق بزنیم ،راه ملت را ببندیم  ،توهین كنیم  و فحش بدهیم تا ادب شود و دیگر راه كسی را بند نیاورد! اگر كسی فحش داد ما هم بعد همان  كار می كنیم و بعد می گوییم  او شروع كرد!

اما واقعیت این است كه  اگر واقعا باور داریم چیزی "بد"است  واقعا هیچ فرقی نمی كند  "كی اول شروع كرد"

ما باید بدانیم مكامله با كسی كه داد میزند  یا توهین می كند قطعا كارساز نیست و ما فقط می توانیم محیط را ترك كنیم.زیرا حتی حیوان ها هم گاهی فرار را بر قرار ترجیح می دهند.

ولی ما عادت كرده ایم بمانیم زخمی شویم و  بعد باز در تنهایی زخم هایمان را مرور كنیم.

اما خبر خوش این است كه این عادات همان رفتار ها هستند كه "پیچش دست خودمونِ"اما  آچارش "تمرین و تفكرِ "

 

دكتر زهرا بت شكن